wine and cauliflower

Czasami widzę albo słyszę stwierdzenia typu "och, zazdroszczę tym, którzy jeszcze nie czytali tej książki/nie oglądali tego filmu, bo mają przed sobą przyjemność poznawania tego świata" I myślę sobie: czy te osoby mają tak perfekcyjną pamięć? W moim przypadku wystarczy, że poczekam rok-dwa albo kilka, a mogę czerpać niesamowitą przyjemność z poznawania tego świata na nowo.  Gdy rozmawiam z kimś o książce, którą ja czytałam w przeszłości, nie pamiętam żadnych szczegółów. Szczerze mówiąc, o ile to nie było coś wyjątkowo niesamowitego, mam trudności z przypomnieniem sobie imion głównych bohaterów.  Warto jednak zaznaczyć, że uwielbiam pamięć i wspomnienia, bo to one definiują naszą tożsamość. Może nawet mam na ich punkcie lekką obsesję, bo regularnie piszę dziennik, raz na kilka miesięcy drukuję setki zdjęć, które potem w wolnych chwilach gromadzę w albumach ze skrupulatnymi podpisami. Na tablicy styropianowej w kuchni mam arkusz monitorowania nastroju i ciekawych wydarzeń dnia....

Bo im jesteś starszy, tym bardziej się boisz.  Ostatnio myślałam sobie o Nowej Zelandii. Kupiliśmy samochód i mam ochotę na niego chuchać i dmuchać i czuję lekki niepokój przed każdą przejażdżką, której trasa przebiega przez centrum Warszawy. I wtedy przypominam sobie, że jakieś trzy lata po zdaniu prawa jazdy, z czego przez rok nie jeździłam wcale, a pozostałe dwa trochę-czasami, nie tylko poleciałam na trzy tygodnie do Nowej Zelandii, ale też wypożyczyłam tam kampera. Z zerowym doświadczeniem jeśli chodzi o prowadzenie dużego samochodu, i to w ruchu lewostronnym. Dwadzieścia tysięcy kilometrów od domu. Czy wykupiłam jakieś dodatkowe ubezpieczenie? Oczywiście, że nie.